facebook babyzonegr youtube channel twitter βρείτε μας στο pinterest! linkedin
> ψυχολογία

ψυχολογία

  • Ερώτηση από Giota (6.2.2017)

    “Καλησπέρα σας, είμαι η Γιώτα 29 ετών, παντρεμένη εδώ και 9 μήνες περίπου και είμαι έγκυος 35+4 εβδομάδων. Σε 2 μέρες μπαίνω στον μήνα μου!

    Είδα την σελίδα σας και πήρα το θάρρος να σας γράψω γιατί τον τελευταίο καιρό… κάθε βράδυ με πιάνει ένα άγχος χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι με συνέπεια να μένω ξύπνια όλο το βράδυ ή να κοιμάμαι το πολύ 2 ώρες! Ενώ όλη τη διάρκεια της ημέρας είμαι καλά!

    Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι την ώρα της γέννας είτε γεννήσω φυσιολογικά είτε με καισαρική! Και κάθε βράδυ έρχονται από μόνα τους στο μυαλό μου και με πιάνει όπως σας είπα πολύ μεγάλο άγχος!

    Έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά σε όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης μου:

    • 2 μήνες ήμουν με ημικρανίες

    • από τον 4ο μήνα κάνω κάθε 10 μέρες εξετάσεις αίματος λόγω του χαμηλού μου αιματοκρίτη και

    • από τον 7ο μέχρι και τώρα έχω ιλίγγους (τους ιλίγγους τους είχα και πριν την εγκυμοσύνη). 

    Σας παρακαλώ υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω έτσι ώστε να είμαι πιο χαλαρή το βράδυ, να μην έχω τέτοιο άγχος να μπορώ να ηρεμήσω και να μην φοβάμαι εκείνη την ημέρα; Και τώρα που σας γράφω το άγχος με έχει καταβάλει.. προσπαθώ να χαλαρώσω με μουσική ή κάποια ταινία αλλά κρατάει για πολύ λίγο.”

    Απάντηση από ψυχολόγο (6.2.2017)

  • Ερώτηση από Μαρίνα (22.3.2017)

    “Τα τελευταία 5 χρόνια μένει η μητέρα του άντρα μου σπίτι μας ετών 84. Με όλα τα καθημερινά προβλήματα που τα συμμερίζομαι. Όμως, ΚΑΘΕ βράδυ ο άντρας μου πιέζει τα παιδια, ετών 9 και 7 να φιλήσουν και να αγκαλιάσουν τη γιαγιά! Ενώ αυτά δεν θέλουν.”

    Απάντηση από ψυχολόγο (22.3.2017)

  • ψυχολογία παιδιού

    Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουν πως τα 3 πρώτα χρόνια είναι τα πιο κρίσιμα στην ανάπτυξη του παιδιού γιατί αυτή είναι η περίοδος που ο εγκέφαλος αναπτύσσεται περισσότερο και αναπτύσσεται μέσω των νέων εμπειριών. Οι εμπειρίες του παιδιού σε αυτήν την περίοδο, θα σχηματίσουν τον εγκέφαλο δημιουργώντας τη βάση για ὀλη τη μελλοντική εκμάθηση.

  • Ερώτηση από Χρυσούλα (8.2.2017)

    “Καλημέρα σας. Είμαι μητέρα ενός μωρού 15 μηνών. Πριν από 10 ημέρες διαπιστώσαμε ότι δεν πατάει το ποδαράκι του και αφού το εξέτασε ορθοπεδικός και δεν βρήκε κάτι, μας συνέστησε ξεκούραση και παυσίπονα. Μετά από 3 ημέρες το παιδί ξαναπάτησε κανονικά και όλα καλά. Χθες μίλησα με την δασκάλα του βρεφικού και μου ανέφερε ότι το παιδί δεν έχει πατήσει ακόμα το πόδι του στον παιδικό σταθμό εδώ και 10 ημέρες παρόλο που δεν δείχνει να πονάει. Σκέφτομαι ότι κάτι φοβάται εκεί, μήπως χτύπησε και δεν μου το λένε κτλ. Τι μπορώ να κάνω για να ξεπεράσει την φοβία του και να επανέλθει το ποδαράκι του; Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.”

    Απάντηση από ψυχολόγο (8.2.2017)

  • Ερώτηση από Δέσποινα (21.2.2017)

    “Καλησπέρα. Είμαι μαμά διδύμων. Κορίτσι και Αγόρι. 14 μηνών.

    Όταν γυρίζω από την δουλειά, ή όταν ξυπνάνε το πρωί, είναι ο πρώτος που θέλει να τον πάρω αγκαλιά. Και επειδή κλαίει πιο έντονα, παίρνω εκείνον αγκαλιά. Τις περισσότερες φορές.

    Νομίζω όμως ότι η Μελίνα με κοιτάζει με παράπονο και απορία στα μάτια.

    Προσπαθώ να κρατώ μια σειρά. Σήμερα πρώτος ο ένας, αύριο, πρώτος ο άλλος. Αλλά δεν ξέρω αν το κάνω σωστά. Και προσπαθώντας να ικανοποιήσω την ανάγκη του Άγγελου, χαλάω κάτι στην Μελίνα.

    Ούτε θέλω να νιώθει η Μελίνα ότι δεν την αγαπώ, ότι την αγαπώ λιγότερο ή, ότι είναι δεύτερη στην επιλογή μου.

    Γενικά, αυτό με το ποιον θα ταΐσω πρώτο. ποιον θα κάνω μπάνιο πρώτο. Ποιον θα αγκαλιάσω είναι ένα θέμα για εμένα. Δεν ξέρω αν αναπαράγω κάποιο λάθος.
    Ευχαριστώ”

    Απάντηση από ψυχολόγο (21.2.2017)

  • Ερώτηση από Κατερίνα (1.3.2017) 

    “Θέλω πολύ να σας ευχαριστήσω για την άμεση ανταπόκριση. Δεν σας κρύβω ότι προβληματίστηκα αρκετά με την απάντησή σας. πίστευα ότι ήταν πιο δυνατό το παιδί μου.

    Δεν κατάφερα να θηλάσω πάνω από 2 μέρες διότι έπαθα μαστίτιδα και ίσως να μην είχα την καλύτερη ενημέρωση πάνω στο θέμα του θηλασμού.

    Έπειτα, να σας αναφέρω ότι στον παιδικό σταθμό τον έστειλα κυρίως για να κοινωνικοποιηθεί γιατί μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου δεν υπάρχουν άλλα παιδία, δυστυχώς. Προσπαθούμε να συναντιόμαστε οικογενειακά με κάτι μακρινά ξαδελφάκια αλλά αυτό δεν είναι πάντα εφικτό. Ούτε είναι εύκολο να πηγαίνουμε κάθε μέρα στις κούνιες για να κάνει γνωριμίες.

    Έχω παρατηρήσει, όμως ότι στον σταθμό πηγαίνει και έρχεται ευχαριστημένος, με χαμόγελο, το ζητάει. Είναι βέβαια και κάποιες μέρες που φαίνεται στο προσωπάκι του ότι δεν έχει όρεξη. Αλλά ,πέρα από την αρχή της σεζόν, τώρα πηγαίνει πιο άνετα.

    Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το πως θα του δείξω ότι μπορεί να με εμπιστευτεί. Από την ημέρα που γεννήθηκε δεν έχω σταματήσει να του μιλάω. Του μιλούσα και του μιλάω για τα πάντα. Τον αγκαλιάζω με την κάθε ευκαιρία, τον φιλάω, χάνω και την υπομονή μου όμως. Και την χάνω άσχημα γιατί δεν είμαι καλά. Φαντάζομαι να μην είμαι η μοναδική που το παθαίνει αυτό. Νομίζω ότι παλεύω με θηρία μέσα μου και αυτό είναι κάτι που με έπιασε περίπου ένα 6μηνο μετά την γέννα... δεν θα σας απασχολήσω άλλο. Ευχαριστώ και πάλι για την ευγενική σας ανταπόκριση. Σκέφτομαι να σας καλέσω για ένα ραντεβού... καλό βράδυ!”

    Απάντηση από ψυχολόγο (1.3.2017)

  • Ερώτηση από Κατερίνα (28.2.2017) 

    “Καλησπέρα σας! Έχω έναν γιό 33 μηνών. Ιδιαίτερα έξυπνο, όχι ανυπάκουο, πολύ συνεργάσιμο, συμπονετικό και επιμελή. Από βρέφος ξυπνάει αρκετές φορές το βράδυ, άλλοτε για γάλα (ξένο) άλλοτε για αγκαλιά. Πάνα δεν φοράει από τα μέσα Ιουλίου, χωρίς ιδιαίτερο μόχθο. Αυτό που με ανησυχεί όμως έντονα, είναι ότι από τα μέσα Σεπτεμβρίου που αρχίσαμε παιδικό σταθμό περνάμε διάφορες κακές φάσεις. Από την αρχή δεν το πήρε πολύ ζεστά. Ένιωσε την ανασφάλεια, τον αποχωρισμό με έντονες αντιδράσεις, για παράδειγμα, ξεκίνησε να μας χτυπάει, να μας φτύνει, να τσιρίζει. Πολύ περισσότερο, τα βάζει με εμένα και την μητέρα μου. Τελευταία όμως, που εξαιτίας και χάρη σε μια γαστρεντερίτιδα, κόψαμε την πιπίλα, διακρίνω επιδείνωση των παραπάνω σημείων. Έχει πολλά νεύρα και ουρλιάζει όταν δεν γίνεται το δικό του. Πιστεύετε ότι μπορεί η έλλειψη πιπίλας και μόνο, να φέρει αυτά τα αποτελέσματα; Ή να συμβαίνει και κάτι άλλο παράλληλα; Χρήζει ψυχολογικής παρακολούθησης; Ευχαριστώ πολύ.”

    Απάντηση από ψυχολόγο (28.2.2017)

  • Ερώτηση από Ελίνα (13.3.2017)

    “Γεια σας λέγομαι Ελίνα και είμαι 22 χρόνων είμαι στη δεύτερη εγκυμοσύνη μου αλλά είναι σαν την πρώτη φορά έχω αρκετό άγχος... Είμαι περίπου 1 μισή μηνών και είχα δει ένα πολύ απαλό καφέ στα υγρά μου και πανικοβλήθηκα. Ο γιατρός μου είπε να πάρω τα χάπια οτρεγκεσταν αλλά επειδή ήταν τόσο απαλό και δεν μου ξανά ήρθε τίποτα στα υγρά δεν τα πήρα είδα και τις παρενέργειες και φοβήθηκα περισσότερο. Το άγχος δεν μου έχει φύγει. Τι μου προτείνετε;”

    Απάντηση από ψυχολόγο (14.3.2017)

  • Επιστροφή στο σχολείο μετά τις διακοπές των γιορτών

    Οι διακοπές των Χριστουγέννων τελείωσαν και όλοι προσπαθούν να επανέλθουν στους ρυθμούς και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας. Αν για τους ενήλικες χρειάζεται χρόνος προσαρμογής, φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι για τα παιδιά να επιστρέψουν στο σχολείο, τις δραστηριότητες και το διάβασμα μετά από δύο εβδομάδες ξεγνοιασιάς και παιχνιδιού.

    Αξίζει να αναγνωρίσουμε στα παιδιά ότι έχουν ένα πολύ σκληρό καθημερινό πρόγραμμα και είναι πράγματι αναγκαίο το διάλειμμα των Χριστουγέννων ώστε να μπορέσουν να φορτίσουν τις μπαταρίες τους και να επανέλθουν με όλες τους τις δυνάμεις.

    Από την άλλη, οι διακοπές των Χριστουγέννων δεν είναι το ίδιο έντονες και αναζωογονητικές για όλα τα παιδιά. Κάποια παιδιά ίσως δεν είχαν τη δυνατότητα να κάνουν όμορφες εκδρομές και να πάρουν εντυπωσιακά δώρα από τον Άη Βασίλη. Ίσως αυτά τα παιδιά να έχουν περισσότερα παράπονα από τους γονείς τους και να επιστρέφουν στο σχολείο με μεγαλύτερο εκνευρισμό.

    Σε κάθε περίπτωση, για κάποια παιδιά η περίοδος προσαρμογής μπορεί να μη διαρκεί περισσότερο από κάποιες μέρες. Για κάποια άλλα όμως, η προσαρμογή μπορεί να τα δυσκολέψει αρκετά και οι γονείς να παρατηρήσουν σημάδια παλινδρόμησης στο παιδί ή να φοβηθούν ότι κάνει «κοιλιά» στα μαθήματά του.

    Όπως συμβαίνει σε οτιδήποτε άλλο, έτσι και εδώ, ο ρυθμός του κάθε παιδιού είναι μοναδικός και έχει νόημα να δούμε τι δυσκολεύει το κάθε παιδί και πώς μπορούμε να το διευκολύνουμε ώστε η επιστροφή να μην είναι τόσο τραυματική για εκείνο. επιστροφή στο σχολείο, διάβασμα, διακοπές, ψυχολογία

    Το πιο σημαντικό λοιπόν είναι να κατανοήσουμε ότι αυτό που το παιδί καλείται να κάνει (να αφήσει πίσω το παιχνίδι, τον ύπνο, τις βόλτες και να επιστρέψει στο διάβασμα και τις υποχρεώσεις) δεν είναι καθόλου εύκολο και απλό.

    Χρειάζεται να του αναγνωρίσουμε ότι η δυσκολία και η δυσφορία που μπορεί να αισθάνεται είναι απόλυτα φυσιολογικές και ότι πράγματι χρειάζεται να προσπαθήσει για να βάλει στην άκρη κάποιες από τις ανάγκες του ώστε να μπορέσει να επαναπροσαρμοστεί.

    Ειδικά για ένα παιδί που νιώθει «ριγμένο», που νιώθει ότι δεν πήρε όσα πήραν άλλα παιδιά, είναι σημαντικό να εξηγήσουμε ποιες δυσκολίες υπάρχουν αλλά και να του επιτρέψουμε να νιώθει έτσι και να το ενισχύσουμε να το εκφράσει.

    Υπάρχει όμως η δυνατότητα να διευκολύνουμε το παιδί σε αυτή του τη διαδικασία ώστε η αλλαγή να μην έρθει τόσο απότομα αλλά σταδιακά και με στήριξη.

    Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι το παιδί πρέπει να έχει σταθερό και απαιτητικό πρόγραμμα και κατά τη διάρκεια των διακοπών με το φόβο να μη χαλαρώσει αρκετά και δυσκολευτεί στη συνέχεια. Αντιθέτως, ίσως δε χρειάζεται να είναι τόσο απαιτητικό το πρόγραμμα ακόμη κι όταν οι διακοπές τελειώνουν. Μια αυθόρμητη βόλτα το Σάββατο ή το κάλεσμα κάποιων φίλων του παιδιού στο σπίτι μπορούν να γίνονται και εκτός εορταστικών διακοπών. Μια κατασκευή στο σπίτι μπορεί να γίνει και ένα καθημερινό απόγευμα, όταν έχει τελειώσει το διάβασμα.

    Με έναν τρόπο «τιμάμε» την ανάγκη του παιδιού για παιχνίδι και δημιουργικότητα και δεν τη βάζουμε σε δεύτερη μοίρα τοποθετώντας το διάβασμα στην κορυφή των προτεραιοτήτων.

    Αν το διάβασμα είναι αυτό που στερεί στο παιδί το παιχνίδι, την επαφή με τα άλλα παιδιά, τους γονείς του και νέα ερεθίσματα, ακούγεται αρκετά λογικό να το αντιμετωπίζει εχθρικά. Το διάβασμα γίνεται πράγματι ένα εμπόδιο για το παιδί. Ίσως χρειάζεται να δούμε πώς μπορούν να χωρέσουν όλα όσα έχει ανάγκη το παιδί ακόμη και όταν υπάρχει το σχολείο.

    Χρειάζεται να εμπιστευτούμε το δυναμικό του παιδιού και να το διευκολύνουμε. Ένα παιδί που νιώθει ότι το ακούν, ότι κατανοούν τις ανάγκες και τα συναισθήματά του και δεν το κρίνουν για αυτό, ότι αναγνωρίζουν τις δυνατότητές του και του δίνουν ενεργό ρόλο στις αποφάσεις που τον αφορούν, είναι πιο πιθανό να ενεργοποιηθεί και να αναπτύξει τις δεξιότητές του δημιουργικά.

     

  • Ερώτηση από Γιάννα (12.12.2016)

    “Καλησπέρα σας, θα ήθελα τη βοήθειά σας. Γέννησα πριν από 4 μήνες περίπου ένα κοριτσάκι. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη γιατί έκανα 3 χρόνια για να καταφέρω να μείνω έγκυος. Η ηλικία μου είναι 26 χρονών. Θα μου πείτε βιάστηκα πολύ αλλά μεγάλωσα χωρίς οικογένεια και με πολύ δυσκολία. Η ίδια μου η μάνα δε με ήθελε και με άφησε στα 7 μου σε ίδρυμα. Γενικά είμαι κλειστός χαρακτήρας. Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να είμαι μόνη και να φοβάμαι τον κόσμο. Αυτό έγινε στα 4 μου όταν ο θείος μου προσπάθησε να με βιάσει. Μετά από αυτό φοβόμουν τα πάντα. Τέλος πάντων, με υιοθέτησαν στα 13 και με τά από λίγο χώρισαν οι γονείς μου. Έμεινα με την μαμά και τα αδέρφια μου, κάποια στιγμή ξεκίνησα δουλεία όπου εκεί γνώρισα τον άντρα μου. Ήμασταν κάποιο καιρό μαζί, έμεινα έγκυος και παντρευτήκαμε. Μέχρι τότε όλα καλά. Γέννησα 26/8/2016 με καισαρική. Μόλις είδα τη μικρή μου ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής μου. Ήρθαμε σπίτι, δεν είχα βοήθεια και τα έβλεπα όλα βουνό με αποτέλεσμα να έχω συνέχεια άγχος, να στεναχωριέμαι και ξαφνικά απέκτησα πολλά νεύρα. Τόσα νεύρα που φοβάμαι τον εαυτό μου δεν έχω υπομονή, η ψυχολογία μου είναι χάλια και θέλω βοήθεια για το παιδί μου όχι για μένα. Για να μεγαλώσω το παιδί μου σωστά και ευτυχισμένο. Από καιρό ήθελα να ζητήσω βοήθεια αλλά δεν ξέω τι θα μου πουν. Πλέον δε νιώθω καθόλου καλά, ούτε ευτυχισμένη. Πολλές φορές δεν θέλω τη ζωή μου. Αφού είπα στον άντρα μου ότι δεν είμαι καλά, ότι αισθάνομαι άρρωστη και του είπα να μου φέρει ηρεμιστικά να ηρεμήσω αλλά δεν θέλει. Κρίση είναι λέει και θα περάσει. Θέλω τη γνώμη σας. Ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο σας. Καλές γιορτές με υγεία. ”

    Απάντηση από ψυχολόγο (13.12.2016)

  • Ερώτηση από Καλλιρόη (27.9.2017)

    “Καλησπέρα σας! Η μικρή μου είναι 3 ετών. Ήταν πάντα ένα ανοιχτό και καλόκαρδο κοριτσάκι, έκανε τσαχπινιές σε όλους, ήταν προσιτή σε κόσμο. Αρρώστησε και έπρεπε να μείνουμε και οι δυο κλεισμένες στο σπίτι περίπου 3-4 μήνες. Βασικά μπορούσαμε να βαίνουμε στην ύπαιθρο, άλλα όχι σε επαφή με κόσμο ή συγγενείς. Από τότε που γίναμε καλά όμως βλέπω ότι φοβάται πολύ τον ξένο κόσμο. Όταν πάμε βόλτα και δει από μακριά κάποιον άγνωστο κρύβεται πίσω μου, εάν δει παιδάκια και θέλει να παίξει ζήτα να κάνω εγώ την αρχή και την γνωριμία. Όταν την ερωτάνε κάτι (π.χ. όνομα) λέει : πες εσύ μάμα. Στα γνωστά και συγγενικά άτομα είναι ανοιχτή και όπως παλιά. Θα μπορούσα να τη βοηθήσω με κάποιο τρόπο να μη φοβάται τόσο πολύ? Ευχαριστώ πολύ!”

    Απάντηση από ψυχολόγο (29.9.2017)

  • Η ψυχολογία μου τους 9 μήνες της εγκυμοσύνης

    Η είδηση μιας εγκυμοσύνης είναι μια εμπειρία εξαιρετικά προσωπική, που διαφέρει από γυναίκα σε γυναίκα. Οι πρώτες συναισθηματικές αντιδράσεις μπορούν να κυμαίνονται από την απόλυτη ευτυχία μέχρι την απελπισία, αναλόγως την ψυχική, βιολογική και κοινωνική κατάσταση που βρίσκεται η μέλλουσα μητέρα.

  • Ερώτηση από molymp (24.2.2017)

    “Καλημέρα! Έχω ένα κοριτσάκι 3 ετών, το οποίο θήλασε μέχρι 20 μηνών. Στην οικογένεια εδώ και 8 μήνες ήρθε και δεύτερο κοριτσάκι, το οποίο θηλάζει. Η μεγάλη για να κοιμηθεί το βράδυ θέλει να κρατάει το στήθος μου. Τι μπορεί να δείχνει αυτό και πως να το διαχειριστώ;”

    Απάντηση από ψυχολόγο (24.2.2017)

  • Τα συναισθήματα που ακολουθούν τη γέννα συνήθως περιγράφονται ως χαρά, υπερηφάνεια και ανακούφιση. Όμως η γέννα καθεαυτή είναι μια περίπλοκη κατάσταση που συνοδεύεται από αισθήματα άγχους, αγωνίας και εξαντλητικής κούρασης.

  • agua yoga

    Η μητρότητα δεν είναι εύκολη. Ακόμη και για την μητέρα που μπορεί να πληρώσει οικιακή βοηθό και να της τακτοποιήσει τις δουλειές του σπιτιού ώστε να έχει η ίδια χρόνο με το παιδί, δεν είναι εύκολο. Και δεν είναι εύκολο διότι κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει τη ζωή και τις περιστάσεις της με την δική του ιδιαίτερη στάση ή αντίληψη. Με την δική του προσωπική πραγματικότητα.

  • Ο ρόλος του πατέρα στην συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού

    Για πολλά χρόνια οι ειδικοί αγνοούσαν το ρόλο του πατέρα στην οικογένεια και στην ανάπτυξη του παιδιού θεωρώντας ότι η επίδρασή του έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας.

  • Όταν το παιδί δυσκολεύεται με τους κανόνες της τάξης

    Είναι συχνό φαινόμενο να απευθύνεται ένας γονιός στον ειδικό ή να καλεί στη «Γραμμή 11525» για να δηλώσει τη δυσαρέσκειά του, να εκφράσει την αγωνία του και να ζητήσει βοήθεια σχετικά με το παιδί του.

  • Ερώτηση από Μαρίτσα (13.12.2016)

    “Καλησπέρα σας!
    Θα ήθελα μια μικρή βοήθεια....
    Έχω ένα κοριτσάκι που έχει κλείσει τα 4 και έχει μια ασχολία το τελευταίο διάστημα με το να τρίβει τα γεννητικά της όργανα... Αυτό ξεκίνησε από μικρή ηλικία, δηλαδή κάθονταν στο καρότσι και προσπαθούσε τεντώνοντας τα πόδια της να τρίψει την κάτω περιοχή... είχε σταματήσει για ένα διάστημα να ασχολείται με αυτό όπως και το καλοκαίρι που μας πέρασε, αλλά το τελευταίο 2μηνο το έχει ξεκινήσει πάλι και πιο έντονα. Με αποτέλεσμα να το κάνει και στο σχολείο της, στο σπίτι μας και να μην την ενδιαφέρει άμα την παρακολουθεί κάποιος...

    Δεν έχει αλλάξει κάτι στην οικογένειά μας, ούτε αλλαγή σπιτιού ή να προστέθηκε νέο μέλος ή κάτι άλλο που θα μπορούσε να την επηρεάσει τόσο πολύ που να το κάνει σε καθημερινή βάση...

    Προσπαθήσαμε να της πούμε ότι δεν πρέπει να το κάνει σε δημόσιο χώρο... ούτε να την μαλώνουμε.... Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να διαχειριστούμε αυτό το θέμα? Σας ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σας!”

    Απάντηση από ψυχολόγο (13.12.2016)

  • Προετοιμάζομαι για την μητρότητα: Δίνω βάση όχι μόνο στη σωματική αλλά και στην ψυχική μου υγεία

    Είστε έγκυος ή προσπαθείτε να αποκτήσετε μωράκι; Μήπως έχετε ζήσει την απώλεια μιας εγκυμοσύνης ή υπάρχουν προβλήματα υπογονιμότητας; Η ψυχική κατάσταση της μητέρας είναι ο πρώτος παράγοντας στην υγιή, κοινωνική, ψυχολογική, συμπεριφορική και γνωσιακή ανάπτυξη του βρέφους.

  • article diaf memvrani

    Οι περισσότερες γυναίκες που μας πλησιάζουν για στήριξη δεν έχουν συμμετάσχει ποτέ σε ψυχοθεραπεία κι ας είχαν τα θέματά τους, είχαν βρει δικούς τους τρόπους να χειριστούν τα συναισθήματά τους. Όμως τώρα με τον ερχομό του μωρού καταλαβαίνουν πως οι τεχνικές που κάποτε τις βοηθούσαν πλέον δεν τις ωφελούν.