facebook babyzonegr youtube channel twitter βρείτε μας στο pinterest! linkedin
Δικές μας στιγμές
> > > Θηλασμός - μια πονεμένη ιστορία!

Θηλασμός - μια πονεμένη ιστορία!

Από: Ειρήνη Λουίζου , αναρτήθηκε Τετάρτη, 08 Ιανουαρίου 2014. στην κατηγορία μαμά, λοχεία, μαιευτήριο, τοκετός, θηλασμός, μωρό

το διάβασαν: 3433

Θηλασμός...μεγάλη ιστορία. Διαβάζω τελευταία σε πολλά Blogs για το θέμα αυτό. Κυρίως διαβάζω μαρτυρίες μαμάδων για τις ενοχές που ένιωθαν και εξακολουθούν να νιώθουν, λόγω του ότι δεν κατάφεραν να θηλάσουν αποκλειστικά ή να θηλάσουν έστω και σε συνδυασμό με συμπλήρωμα.

Θηλασμός - μια πονεμένη ιστορία!

Εχθές το βράδυ με αφορμή την εκπομπή της φίλης Ολίβιας μπήκα και πάλι σε σκέψεις σχετικά με αυτό το θέμα.

Ως μαμά 2 κοριτσιών που έχει θηλάσει εις διπλούν, έχω άποψη επί του θέματος και θα ήθελα μέσω του post αυτού να την εκφράσω για να μπορέσω κι εγώ από την πλευρά μου να βοηθήσω όσο μπορώ τις νέες μαμάδες. Δε θα μπω σε λεπτομέρειες σχετικά με τη δική μου ιστορία θηλασμού. Πολύ σύντομα θα αναφέρω πως τη Νεφέλη τη θήλασα λιγότερο από μήνα και την Αλεξάνδρα περίπου 2 μήνες.
Ανήκω στις πολύ ενημερωμένες μαμάδες σχετικά με θέματα που αφορούν το θηλασμό, γιατί πριν γεννήσω τη Νεφέλη είχα συμμετάσχει σε ομάδες ενημέρωσης πάνω στο θέμα, είχα ανθρώπους γύρω μου που με βοήθησαν να θηλάσω και πραγματικά δεν μπορώ να πω πως δεν ήξερα τι έκανα. Η Νεφέλη δυσκολεύτηκε αρκετά να θηλάσει. Θεωρώ φυσικά ότι σε αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο ότι στο μαιευτήριο της είχαν δώσει ήδη μπουκάλι - έστω και με ζαχαρόνερο ή ό,τι δίνουν στα μωρά για να αντέξουν ως το επόμενο κανονικό τάισμα, ενώ παράλληλα αν και είχα ζητήσει αποκλειστικό θηλασμό δεν μπορώ να πω ότι με βοήθησαν και ιδιαίτερα (υπήρξε νύχτα κατά την οποία δε μου έφεραν το μωρό μου καθόλου για να το θηλάσω και έπρεπε εγώ να τις κυνηγήσω για το θέμα αυτό).

Από την άλλη πλευρά, έχω κάποια προσωπικά παράπονα απέναντι σε όσους είναι υπέρ του αποκλειστικού θηλασμού. Όταν μια γυναίκα γίνεται μητέρα για πρώτη φορά, ονειρεύεται πως ο θηλασμός του μωρού της θα είναι όπως στις ταινίες, όπου ξεκούραστες, υπέροχες μαμάδες θηλάζουν ασταμάτητα τα μωρά τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Φυσικά αυτό είναι ένα όνειρο που τουλάχιστον εγώ σε καμία των περιπτώσεων δεν έζησα. Το αντίθετο θα έλεγα.

Βρέθηκα ξαφνικά με ένα νεογέννητο που δε χόρταινε με το γάλα που της έδινα και δεν ηρεμούσε με τίποτα αν δεν έπαιρνε και το μπουκάλι, χωρίς κανένα πρόγραμμα στο τάισμα, διαρκώς όρθια να θηλάζω και να με παίρνει ο ύπνος με το παιδί αγκαλιά (άκρως επικίνδυνο) από την εξάντληση. Δεν μπορούσα να πιω έναν καφέ, να φάω ό,τι ήθελα, να κάνω οτιδήποτε θα με έκανε να νιώσω άνθρωπος μετά από 9 μήνες εγκυμοσύνης και 8 ώρες γέννας.

Μέσα στις πρώτες 2 εβδομάδες κόντευα να φύγω από τα παράθυρα. Έκλαιγα από την εξάντληση, πονούσα αφόρητα, έβαζα ειδικές κρέμες και άλλα πολύ όμορφα τα οποία μετέτρεψαν τις πρώτες μέρες με το μωρό μου σε εφιάλτη. Πώς ήταν δυνατόν εγώ η ενημερωμένη, εγώ η συνειδητοποιημένη να μην μπορώ να αντεπεξέλθω;

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν με είχε ενημερώσει ότι για να μπορέσω να θηλάσω θα πρέπει να ξεχάσω την έννοια του ύπνου, να ταΐζω όποτε να΄ναι, να μην μπορώ να βάλω το παιδί μου σε οποιοδήποτε πρόγραμμα και τελικά να μην κατεβάζω και το γάλα που έπρεπε - κυρίως λόγω εξάντλησης πιστεύω σήμερα. Και φυσικά κανείς δεν μου είπε ποτέ πως και να μην θηλάσω δεν πειράζει. Κανείς δεν μου άφησε την εναλλακτική ότι δεν θηλάζουν όλες οι γυναίκες. Κανείς δεν με απάλλαξε από αυτό το συναισθηματικό βάρος των ενοχών με τις οποίες πάλευα μέρες και νύχτες μέχρι να αποφασίσω να πάρω τη μαία μου τηλέφωνο και να ζητήσω τη διακοπή του θηλασμού!

Και ρωτώ...γιατί θα πρέπει υποχρεωτικά όλες οι γυναίκες να μπαίνουν σε αυτή τη διαδικασία και να υπάρχει αυτός ο απαράδεκτος άτυπος διαγωνισμός ποια θήλασε περισσότερο και καλύτερα; Γιατί να γίνονται τόσες συγκρίσεις μεταξύ περιπτώσεων που καμία σχέση δεν έχει η μία με την άλλη; Και γιατί θα πρέπει ο θηλασμός να αποτελεί κριτήριο για το αν μια μητέρα είναι καλή ή όχι; Δηλαδή αν εγώ επιλέξω από την αρχή να μην θηλάσω αυτό με κάνει κακή μάνα; Ποιος μπορεί να μου πει τι συνέπειες έχει στο μωρό μου το να το θηλάζω και να κλαίω την ίδια στιγμή από τον πόνο ή επειδή έχω ξεχάσει πότε κοιμήθηκα ήρεμα και συνεχόμενα τελευταία φορά;

Δεν θα αρνηθώ σε καμία περίπτωση ότι ο θηλασμός - και το έζησα αυτό στην Αλεξάνδρα - είναι μια υπέροχη αίσθηση και δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα. Η Αλεξάνδρα που το "είχε" από την πρώτη στιγμή με βοήθησε πολύ να το απολαύσω και να νιώσω πραγματικά καλά την ώρα που τη θήλαζα. Μετά όμως από τους 2 μήνες ήξερα πως δεν άντεχα άλλα ξενύχτια. Ήξερα πως επειδή θα επέστρεφα στη δουλειά μου, έπρεπε το παιδί μου να μπει σε πρόγραμμα για να μπορώ να κοιμάμαι και να είμαι σε θέση να δουλέψω την επόμενη μέρα. Και τελικά ήθελα να είμαι εγώ καλά για να είναι και το παιδί μου.
Έτσι, όταν αποφάσισα να σταματήσω το θηλασμό δεν ένιωσα καμία ενοχή. Το αντίθετο μάλιστα. Είχα αποφασίσει ότι δεν θα άφηνα τίποτα και κανέναν να με κάνει να νιώσω άσχημα. Υποστήριξα και υποστηρίζω την επιλογή μου ως το τέλος γιατί αυτή η επιλογή με βοήθησε να έχω δυνάμεις, να είμαι πραγματικά παρούσα για το μωρό μου.

Σέβομαι και θαυμάζω τις μαμάδες που θηλάζουν αποκλειστικά. Θεωρώ πως είναι ηρωίδες και αυτό που κάνουν είναι πραγματικό κατόρθωμα. Δεν θεωρώ όμως πως είναι καλύτερες μητέρες από εμένα ή οποιαδήποτε άλλη μαμά που προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε ή δεν ήθελε να θηλάσει.

Αυτό τελικά είναι που με ενοχλεί περισσότερο από όλα. Ότι όταν συζητάμε για τον θηλασμό δίνουμε συμβουλές για το πώς γίνεται, για το τι μπορούμε να τρώμε, να πίνουμε αλλά δεν εξηγούμε τις επιπλοκές προκαταβολικά. Δεν λέμε στις υποψήφιες μανούλες για τις πραγματικές δυσκολίες ώστε να μπορέσουν να είναι προετοιμασμένες και να ξέρουν καλά τι τις περιμένει.
Και φυσικά όταν μια μαμά αποφασίζει να μην θηλάσει καθόλου ή να σταματήσει σχετικά νωρίς δεν έχω ακούσει ποτέ κανέναν να της πει "Δεν πειράζει. Δεν έγινε και τίποτα. Εσύ πρέπει να είσαι καλά πάνω απ' όλα για το μωρό σου". Πολύ θα ήθελα να το ακούσω αυτό. Εγώ προσωπικά το λέω και το εκφράζω σε κάθε ευκαιρία.

Αντίθετα τις πιέζουμε και τις πιέζουμε προσπαθώντας να τις πείσουμε ότι "πρέπει" να προσπαθήσουν κι άλλο, κι άλλο κι ας μην αντέχουν γεμίζοντάς τις ενοχές ότι κάτι θα πάθει το παιδί τους, ότι δεν είναι καλές μαμάδες γιατί σκέφτονται τον εαυτό τους και άλλα πολλά.  

Μιλάμε συχνά για απενοχοποίηση των γυναικών σε σχέση με τη μητρότητα. Ο θηλασμός θα πρέπει να ενταχθεί και αυτός σε αυτή τη διαδικασία. Η νοοτροπία που υπάρχει αυτή τη στιγμή, μου θυμίζει περιστατικά στα οποία μια γυναίκα επειδή επέλεξε να κάνει επισκληρίδιο και να μην υποφέρει κατά τη γέννα του παιδιού της, χαρακτηρίζεται ως "δειλή" ή ότι διάλεξε τον εύκολο δρόμο (άλλο post αυτό!).
Η ενημέρωση για το θηλασμό είναι όχι απλώς αναγκαία αλλά απαραίτητη. Η σωστή όμως ενημέρωση. Η ενημέρωση για το πώς, το πότε, το γιατί, και φυσικά για τις απαιτήσεις του θηλασμού σε θέματα χρόνου και δυσκολίας. Σε τελική ανάλυση γιατί θα πρέπει ένα τόσο φυσιολογικό πράγμα να γίνεται τέτοια επιστήμη;

Σωστή προετοιμασία και σωστή ενημέρωση είναι το κλειδί για να αποφασίσει μια γυναίκα τι θέλει να κάνει στο θέμα του θηλασμού και να το διεκδικήσει. Σίγουρα όταν γνωρίζουμε τις δυσκολίες προκαταβολικά ξέρουμε να τις αντιμετωπίσουμε και καλύτερα, τόσο για τα παιδιά μας όσο και για εμάς τις ίδιες.

Σχόλια (8)

  • Αθηνα Ιγνατιαδου

    11 Μαρτίου 2014 στις 13:21 |
    Λογω καποιας ιωσης ειμαι σπιτι και εχω τον απαραιτητο χρονο να διαβασω καποια ενδιαφεροντα αρθρα σαν το παραπανω.
    Ειμαι απο τις μαμαδες που με πολυ κοπο και προσπαθεια μπορεσα να θηλασω τον μικρο μου Παρη για τους 2 πρωτους μηνες. Η εξαντληση δυστυχως με κατεβαλε τοσο πολυ που το γαλα σταματησε να κατεβαινει. Θυμαμαι το κλαμα που ειχα ριξει οταν ο μικρος εκλαιγε και γυρναγε το προσωπο του απο το στηθος μου τις τελευταιες δυο μερες επειδη δεν ειχε αρκετο γαλα.
    Ειχα προσπαθησει τοσο πολυ με το θηλασμα! Ειδικο (πανακριβο!) θηλαστρο, μπυρα, ειδικα συμπληρωματα για να κατεβει το γαλα, να τρωω με το ζορι, να μην μπορω να πιω ενα καφε ή να φαω κατι που ηθελα πραγματικα. Και το χειροτερο, οι απιστευτες ωρες θηλασμου... Ο πονος στο στηθος μου και τα χαπια μεχρι να κοπει εντελως. Και ολα αυτα για να αποδειξω οτι ειμαι καλη μανα, που θελει το καλυτερο για το παιδι της.
    Οπως αναφερεις και εσυ, απειρο διαβασμα και σεμιναρια θηλασμου και ουτε ενας δεν ανεφερε τον κοπο και την προσπαθεια που χρειαζεται, τον πονο που περιλαμβανει και στην τελικη ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΘΗΛΑΣΕΙΣ. Δεν σημαινει οτι εισαι αχρηστη μητερα ή βαριεσαι. Το παιδι δεν θα εχει κανενα προβλημα.
    Εχω φιλες που θηλασαν αποκλειστικα και για μεγαλο χρονικο διαστημα και πραγματικα τις θαυμαζω. Μονο οταν μπεις στον χορο καταλαβαινεις το δυσκολο του πραγματος!
    Μπραβο σου που εθιξες το θεμα! Και ειναι περιεργο γιατι λιγη ωρα πριν διαβασω το αρθρο σου σκεφτομουν ακριβως αυτο: αν ο Θεος μου δωσει δευτερο παιδακι δεν θελω να θηλασω καθολου.
    Με θηλασμο ή χωρις, θεωρω οτι οι σωστες μαμαδες απο αλλα πραγματα φαινονται.

    απάντηση

  • χρυσανθη γεωργιαδου

    14 Μαρτίου 2014 στις 14:05 |
    Διαβασα το αρθρο σου Ειρηνη με μεγαλο ενδιαφερον. Επειδη τα ελληνικα δεν ειναι η μητρικη μου γλωσσα θα προτιμουσα να κανω το σχολιο μου στα αγγλικα: It is such a shame that your first experience at motherhood was so traumatic. I think that in today age there are very few women who upon the first baby have so many 'small' luxuries like the ones you mentioned. I too am the proud mother of two young daughters, Aikaterina almost 4yrs and Nektaria 8 months. I believe that the main reasons experts insist on breastfeeding is 1. the unique antibodies passed on to the newborn from the breastmilk and 2. the unique connection between mother and baby that is encouraged through the act of nurturing. It is not about that you will be deemed a 'useless mother' if you choose not to nurse your baby-but nature provides women with this unique ability to do so. I had bloody discharge from my nipples after I gave birth to my firstborn and my midwife did not know to tell me that this was normal. We did persist with one breast and my daughter refused to drink formula milk. She also was difficult with solids. When I was pregnant with my 2nd daughter, Sophronia who died in utero at 8mths, I had given Aikaterina the precious gift her sister could not enjoy- her antibodies. I nursed Aikaterina from one breast for 2yrs. Yes, it is tiring and I do not believe in heroes-we do what we consider best, what our babies show us they want from us with their demands. I did not have problems nursing Nektaria, after a record 34 hour induced labour. Although Nektaria is clingy it is more emotional-related than food related- I think she felt my anxieties and sadness at the loss of the sister before her. Theonly 'wrong parenting' is taking parental aggression and violence out on the children and this includes, favouritism, negligence, discouragement and anything psychological war that makes your child sad. Motherhood is THE job to end all jobs. There are no manuals-just life experience.

    απάντηση

  • Πέγκυ

    20 Μαρτίου 2014 στις 12:29 |
    Καλησπέρα. Διάβασα το άρθρο σου με πολύ ενδιαφέρον και ειλικρινά μου έκανε μεγάλη εντύπωση γιατί εγώ δεν τα έζησα αυτά. Πέρασα μια δύσκολη εγκυμοσύνη και ήμουν 8 μήνες στο κρεβάτι. Δεν έκανα σεμινάρια θηλασμού, δεν διάβασα κανένα άρθρο, είχα μόνο τις εμπειρίες φιλενάδων που κάθε άλλο παρά ευχάριστες ήταν. Είχα όμως ένα πολύ σημαντικό βοήθημα. Μία μαία που με βοήθησε όσο δεν μπορείς να φανταστείς. Θήλασα το μωρό μου σε λιγότερο από μισή ώρα από τη γέννα. Οι μαίες του μαιευτηρίου είχαν ΡΗΤΕΣ οδηγίες από τη δική μου να μην δώσουν μπουκάλι στη μικρή και εξάλλου την είχα σχεδόν όλη την ώρα δίπλα μου οπότε όντως το μωρό δεν ήπιε κάτι άλλο. Δυο φορές την ημέρα ερχόταν η μαία μου και τσέκαρε ότι το μωρό θηλάζει σωστά. Ξεπέρασα πολύ εύκολα τους πόνους του στήθους με τις οδηγίες πάντα της μαίας μου. Κάναμε τα ξενύχτια μας αλλά όχι τόσο για φαγητό όσο γιατί η μικρή ήθελε να μυρίζει μανούλα για να κοιμηθεί. Ναι, στερήθηκα κανονικό καφέ, ποτό και ένα σωρό πράγματα. Ναι, δεν μπορώ να βγω έξω για πάνω από 3 ώρες (και με πονάει γιατί έχω ήδη περάσει 8 μήνες σε ακινησία στο κρεβάτι). Ακόμα και τώρα που η μικρή μου σοσιαλίστρια είναι 5 μηνών και κάνει απεργία θηλασμού (αν είναι ποτέ δυνατόν!!! καλέ μη γελάτε αλήθεια λέω) βρήσκω τρόπους να θηλάσω. Δεν είμαι ήρωας. Ούτε απαραίτητα καλή μάνα. Απλά έτυχε να έχω δίπλα μου τη σούπερ μαία και είχα την τύχη να έχω ένα "έυκολο" μωρό στο θηλασμό. Κανείς δεν αντιλέγει πως ο θηλασμός έχει πολλά οφέλη τόσο για το μωρό όσο και για τη μανούλα. Αν όμως δεν το απολαμβάνουν και οι δύο, τότε δεν έχει νόημα. Οι ευτυχισμένες μανούλες έχουν ευτυχισμένα μωράκια. Με ή χωρίς θηλασμό!

    απάντηση

  • anastasia

    20 Μαρτίου 2014 στις 13:27 |
    είμαι μαμά 2 παιδιών σχεδόν 4 η κόρη μου και 1,5 χρονών ο γιος μου.εγώ έζησα και τις δύο περιπτώσεις δηλ στην κόρη μου θήλασα μέχρι 40 ημερών βγάζοντας με θήλαστρο κάθε 4 ώρες σχεδόν δίνοντας κ συμπλήρωμα.πολύ επίπονη διαδικασία και κουραστική...δυστυχώς μάλλον από την κούραση και το άγχος το γάλα μου κόπηκε...η κόρη μου δεν έπιανε σχεδόν καθόλου τις θηλές μου που ήταν επίπεδες.στο γιο μου το σκηνικό ήταν τελείως διαφορετικό.αυτό το μωρό έπιασε ως δια μαγείας χωρίς ιδιαίτερο κόπο οπότε πλέον ήμουν αποφασισμένη να μην τα παρατήσω...φυσικά δε δούλευα οπότε είχα όλο το χρόνο να θηλάσω με ηρεμία...βέβαια αντιμετώπισα όλα τα προβλήματα του θηλασμού,πληγωμένες θηλές,πόνο,μαστίτιδα κλπ.επειδή όμως είχα πεισμώσει κ είχα φτάσει πλέον κοντά στο 3μηνο δεν μου πήγαινε να τα παρατήσω.έτσι μετά τις πρώτες δυσκολίες (και αφού οι μισοί μου έλεγαν να σταματήσω και οι άλλοι μισοί να συνεχίσω) έκανα αυτό που εγώ πραγματικά αισθανόμουν συνέχισα και έκανα αυτό που πίστευα εγώ καλύτερο για μένα κ το μωρό μου...φτάσαμε μέχρι τους 8 μήνες δίνοντας κ συμπλήρωμα κάποιες φορές περισσότερο βράδια για να κοιμάμαι σαν άνθρωπος.σα μια μαμά λοιπόν που πέρασα και από τις δύο φάσεις θα συμβούλευα τις μέλλουσες μαμάδες να κάνουν αυτό που νιώθουν εκείνες,να απολαύσουν το ταξίδι της μητρότητας χωρίς ενοχές είτε με θηλασμό είτε χωρίς!!σίγουρα θα ήθελα να είχα θηλάσει παραπάνω και την κόρη μου όμως αυτό δεν ήταν εφικτό...έχει γίνει όμως ένα πανέμορφο και πανέξυπνο παιδί που με κάνει καθημερινά περήφανη...και δεν υστερεί σε τίποτε από το γιο μου ο οποίος θήλασε για μεγάλο χρονικό διάστημα!!φιλιά σε όλες

    απάντηση

  • Ηρώ Κ.

    21 Μαρτίου 2014 στις 07:57 |
    Επειδή κι εγώ ήμουν πολύ ενημερωμένη με τα θέματα του θηλασμού και καθώς δεν μπόρεσα να θηλάσω τη μικρή μου όσο και όπως ήθελα, έχω να πω το εξής:
    πρέπει η ενημέρωση περί θηλασμού να είναι πιο στοχευμένη. Μια γυναίκα που έκανε καισαρική, όπως εγώ, είναι πρακτικά αδύνατο να θηλάσει σωστά - στη σωστή στάση του μωρού και της ιδίας - και θέλει οπωσδήποτε ειδική βοήθεια. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι το μωρό δεν θα πιάνει σωστά το στήθος, η ρώγα θα πληγωθεί και το όλο εγχείρημα θα ναυαγήσει. Μετά πρέπει κανείς να έχει αρκετά χρήματα να πάρει μια μαία για να τον βγάλει από το αδιέξοδο. Κι αν κάποιος δεν έχει τα χρήματα αυτά; Νομίζετε πως ασχολείται κανείς στα μαιευτήρια εάν το μωρό σας πιάνει καλά το στήθος; Άλλα αντί άλλων λένε όλοι. Είναι σχεδόν βέβαιο πως όποιος κάνει καισαρική αποτυγχάνει στο θηλασμό, γιατί από την αρχή το μωρό δεν έχει καλή στάση - η μητέρα πονάει στην κοιλιά, για την ακρίβεια δεν μπορεί καν να σηκωθεί να βολέψει το μαξιλάρι στο κεφάλι της. Πόσο μάλλον να βάλει το μωρό σωστά πάνω της.
    Η συντριπτική πλειονότητα των μητέρων που θήλασαν καλά - για μεγάλο χρονικό διάστημα - και περηφανεύονται για αυτό, δεν έχουν κάνει τίποτε άλλο στη ζωή τους, εκτός από αυτό. Για αυτό "κοκορεύονται", γιατί πραγματικά δεν έχουν τίποτε άλλο να περηφανευτούν. Και το έχω πολλάκις διαπιστώσει με οικεία παραδείγματα. Μια σωστή και ισορροπημένη γυναίκα ποτέ δεν θα υπερηφανευόταν για το αυτονόητο. Εκτός αυτού έχουν τεράστια βοήθεια από το οικείο περιβάλλον τους, για να μην πω την ύπαρξη σημαντικών οικονομικών πόρων.
    Ευχαριστώ για τη δυνατότητα που μας δίνεται να αναρτήσουμε τα σχόλιά μας.
    Η.Κ.

    απάντηση

    • Πέγκυ

      21 Μαρτίου 2014 στις 12:46 |
      Μανούλα Ηρώ δεν πιστεύω ότι η μέθοδος γέννας είναι καθοριστική για το θηλασμό. Τουλάχιστον τα δικά μου οικεία παραδείγματα δεν το δείχνουν. Η ξαδέλφη μου π.χ. με φυσιολογική γέννα, δεν κατάφερε να θηλάσει σε αντίθεση με εμένα που έκανα καισαρική και η μικρή έπιασε αμέσως. Μπορείς να θηλάσεις με τρόπους που δεν χρειάζεται να ζορίσεις την κοιλιά σου άμα το μωρό είναι συνεργάσιμο. Εγώ επειδή έκανα αλλεργία στην επισκληρίδιο και την έβγαλαν αμέσως, πέθαινα στους πόνους (σηκώθηκα από το κρεβάτι μετά από δύο 24ωρα και αυτό με το ζόρι)! Μου ακουμπούσαν οι κοπέλες τη μπουμπού στο κρεβάτι και θήλαζα ξαπλωμένη (στάση που βολεύει και για τα βραδινά ξενύχτια).
      Ούτε είχα τεράστια βοήθεια από το οικείο περιβάλλον. Το αντίθετο. Είχα δύο ασθενείς στο κρεβάτι και έπρεπε να φροντίζω και αυτούς! Ναι, φαντάζομαι ότι η μαία είναι όντως ένα έξοδο, (είτε μεγάλο είτε μικρό ανάλογα με το πορτοφόλι του καθενός, εμένα ήταν πακέτο με την αμοιβή του γιατρού).
      Με εξοργίζει πάραυτα που υπάρχουν μανούλες που δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν από το να υπερηφανεύονται για το θηλασμό. Έλεος! Τί είναι διαγωνισμός; Δίνουν βραβεία; Να ξέρω να μην το κόψω βρε παιδί μου τώρα που θα γυρίσω στη δουλειά! Πού δηλώνω συμμετοχή; ;-)

      απάντηση

  • Ηρώ Κ.

    24 Μαρτίου 2014 στις 08:02 |
    Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο, Πέγκυ!

    απάντηση

  • Eleni T.

    24 Μαΐου 2014 στις 20:49 |
    Δεν μπορείτε να φανταστείτε με πόση ανακούφιση διάβασα αυτό το άρθρο, γιατί και η δική μου εμπειρία θηλασμού δεν περιλαμβάνεται στις ιδανικές. Το αντίθετο μάλιστα! Θήλασα αποκλειστικά τον Φοίβο μου για 37 ημέρες, μέρα και νύχτα κυριολεκτικά! Για 37 ημέρες δεν έκανα απολύτως τίποτα άλλο. Τις δουλειές του σπιτιού και όλες τις υποχρεώσεις τις είχαν αναλάβει ο άντρας μου, η μητέρα μου και η πεθερά μου για να μπορέσω να θηλάσω αποκλειστικά. Παρά την υπερπροσπάθεια όμως που κατέβαλα, ο Φοίβος δεν έπαιρνε το βάρος που έπρεπε. Διάβαζα, ξαναδιάβαζα, μίλησα με παιδιάτρους και μια - κατά τα άλλα, πολύ συνεργάσιμη - εθελόντρια (γιατί εδώ στο νησί δεν έχουμε συμβούλους θηλασμού), έκανα τα πάντα, όμως ο Φοίβος παρέμενε ένα μικροσκοπικό και αποστεωμένο μωρό, που το έβγαζα από το στήθος και σε 2 λεπτά έκλαιγε για να τον ξαναβάλω, αφού δεν είχε χορτάσει. Δεν προλάβαινα να κάνω μπάνιο ή να φάω, κυκλοφορούσα χωρίς σουτιέν 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, ήμουν συνεχώς μέσα στο σπίτι γιατί φοβόμουν ότι αν αργούσα έστω και 5 λεπτά να γυρίσω, το παιδί μου θα έκλαιγε γιατί θα πεινούσε. Για ύπνο, δεν συζητώ...
    Η παιδίατρος ήταν υπέρ του θηλασμού, όμως όταν ένα μεσημέρι την πήρα έντρομη γιατί το παιδί μου έκλαιγε διαρκώς χωρίς να ηρεμεί με τίποτα, μου είπε να του δώσω συμπλήρωμα γιατί πεινάει, χωρίς όμως να σταματήσω να του δίνω και στήθος. Μέσα σε 8 ώρες, ήπιε 300 ml κι εγώ έκλαιγα διαρκώς γιατί θεωρούσα πως δεν είμαι ικανή μάνα αφού δεν κατάφερα να τον θηλάσω αποκλειστικά. Παράλληλα, συνέχισα να τον βάζω στο στήθος, σταδιακά όμως σταμάτησα, μιας και με ένα θήλαστρο διαπίστωσα ότι ο κάθε μαστός μου έβγαζε 3-4 σταγόνες μόνο.
    Σε λίγες μέρες, ο Φοίβος γίνεται ενός έτους, πίνοντας το "ξένο" γάλα. Είναι ένα πολύ ζωηρό και έξυπνο παιδί, με ζωντάνια και έντονη προσωπικότητα. Τώρα, καταλαβαίνω ότι δεν έκανα έγκλημα που του έδωσα μπιμπερό. Δεν σημαίνει ότι δεν αγαπώ το παιδί μου, δεν σημαίνει ότι είμαι εγωίστρια, όλα αυτά δηλαδή που σκεφτόμουν τότε. Το να μην θηλάζει μια μανούλα, από επιλογή ή από ανάγκη, το επιλέγει εκείνη. Δεν πρέπει να την κρίνει κανένας για την επιλογή της, γιατί δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τους λόγους για τους οποίους την έκανε.
    Εγώ είχα τη στήριξη του περιβάλλοντος μου, όμως δεν θήλασα όσο θα ήθελα. Πιστεύω ότι έκανα ό,τι περνούσε από το χέρι μου για το καλό του παιδιού μου. Με ή χωρίς θηλασμό, τον Φοίβο μου τον αγαπώ και αυτό δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να το αμφισβητήσει. Σας ευχαριστώ που με διαβάσατε!

    απάντηση

Αφήστε σχόλιο

Υποβάλετε σχόλια ως επισκέπτης.

Με την πλοήγησή σας στην ιστοσελίδα babyzone.gr αποδέχεστε τη χρήση cookies. Τα cookies μάς επιτρέπουν να προσφέρουμε καλύτερες και εξατομικευμένες λειτουργικότητες.